Erbain ve Hamsin Takvimi Nedir? Bir Genç Yetişkinin Gözüyle…
Kayseri’de yaşarken takvimlerin peşinden sürüklenmemek neredeyse imkansız. Herkesin hayatına dokunan o zaman dilimlerinin içindeyken, bir şekilde Erbain ve Hamsin takvimlerini anlamak, hissetmek ve bu takvimlere adım atmak gerektiğini fark ediyorum. Bir gün, bir anda…
—
Kayseri’nin Sıcak Akşamında Bir Düş
Hayatımda her şey olduğu gibi sıcak bir yaz akşamında başladı. Kayseri’nin taş binalarının arasında, göğün turuncu ve pembe tonlarına büründüğü o an, hani her şeyin ağır ve sert olduğu zamanlardan biriydi. “Bir şeyler değişmeli,” diyordum içimden. Ama ne? Ne değişebilirdi ki? Taş binaların arasında hapsolmuş, dertlerini duvara fısıldayan insanlar gibi hissetmeye başlamıştım.
İçim, sıcaktan bunalmıştı. Yağmur, uzun zamandır yerini bırakmış, sadece sıcak bir rüzgar kalmıştı. Herkes kendi içinde kaybolmuşken, ben o akşam, daha önce adını bile duymadığım Erbain ve Hamsin takvimini keşfetmeye karar verdim.
Evet, gerçekten… Takvim. Ama sıradan takvimler değil. Bu iki takvim, benim için yalnızca tarihlerin ardında yatan anlamları değil, bir duygu dünyasını anlatıyordu. Üzerlerinde adımlarımı attıkça, fark ettiğim bir şey vardı; takvimler, aslında sadece günleri değil, insana ait hisleri de belirlerdi.
—
Erbain Takvimi: Bir Kayıp Zamanın Ardında
O gece, ne olduğunu anlayamadan Erbain takvimiyle tanıştım. Erbain, 40 gündür süren bir dönemi temsil ediyordu. Bir tür hesaplama ve takvim döngüsüydü, ama bana göre bir kayıp zamanın derinliğiydi. Bu takvimde, her şeyin bir anlamı vardı. 40 gün… Bir insanı ne kadar değiştirir ki? Kayseri’nin sıcak sokaklarında bir gece yürürken düşündüm. O sıcak akşam, içimde bir kıvılcım çaktı. Erbain, içimde bir boşluk bırakıyordu. Belki de bunun adı, bir şeylerin eksikliği ve bir şeylerin tamamlanmasıydı.
Bir noktada, herkesin yaşadığı hüsranları, hayal kırıklıklarını, kaybolmuş umudu düşünmeye başladım. Erbain, bana kaybolan bir şeyin geri gelmeyeceğini hatırlatıyordu. Zaman, bir yelkenli gibi savrulup gitti. Geride, sadece geçmişin yorgun izleri kaldı.
Ve işte, 40 gündü… Kendi iç yolculuğumda bir şeyleri tamamlamaya çabalamak gibiydi. Her şeyin başladığı o ilk adım… Adımlarımın arasında kaybolan bir umut, gözlerimde parlayan bir hayal kırıklığıydı. Kimi gün Erbain takvimi gibi, kimi gün ise hiç geçmeyecekmiş gibi hissettim.
—
Hamsin Takvimi: Çölün Ardında Bir Serap
Hamsin takvimi ise çok daha farklıydı. Hamsin’in arkasında bir tür kavurucu sıcaklık vardı. Kayseri’de sıcak rüzgarların yüzüme vurduğunda, o esinti tam da Hamsin’i anlatıyordu. 50 gün süren bir zaman dilimi… Sıcak, kavurucu, neredeyse her şeyi tüketen bir dönem. İnsan yaşarken bir türlü anlayamadığı, ama içini kavuran bir sıcaklık. Tam o noktada, Hamsin’in ne olduğunu gerçekten anlamaya başladım.
Kısa süre önce başlayan Hamsin dönemi, bana yazın ortasında bir çölü hatırlatıyordu. Çölde yalnız kalmış bir insanın, susuzluktan ölmemek için neler yapabileceğini düşünürken, ben de bir çölün ortasında bir serap gördüm. Hamsin’in o sıcağında hayatta kalmak, bir anlamda insanın kendi ruhuyla savaşı gibiydi. Fakat, belki de insanın hayatta kalma güdüsü, tüm zorlukları geride bırakma isteği, tam burada devreye giriyordu.
Bazen, Hamsin gibi bir dönemde olduğumu hissediyorum. Her şey yakıcı, her şey bunaltıcı. Ama bir yandan da bu sıcaklık, içindeki gücü ve kararlılığı test ediyor. İşte, o an her şeyin anlamı farklılaşıyor. Çölde bir serap arayan birinin, en soğuk suyu gördüğü andaki umudu gibi.
—
Takvimlerin Anlamı: Geçmiş, Şimdi ve Gelecek
Bir zamanlar geçmişi düşünmek, kaybolan yılları hatırlamak benim için daha zor olurdu. Erbain ve Hamsin takvimi, içsel yolculuğumda bana önemli dersler sundu. Kaybolan zaman, geçmişin içindeki hatalar ve eksiklikler… Hamsin’in kavurucu sıcaklığında ise, bu eksikliklerin tamamlanması gerektiğini düşündüm.
Ve birden, Erbain ve Hamsin takviminin bana ne anlatmak istediğini kavradım. Hayatımda hiç düşünmediğim kadar önemliydi. Her gün bir adım daha attım, her gün bir parça daha kaybettim, ama aynı zamanda bir şeyleri buldum. Erbain ve Hamsin, sadece takvimler değildi. Birer dönem, birer ruh halisiydi.
O geceyi, takvimlerin gerçek anlamını öğrendiğim gece olarak hatırlayacağım. Hamsin’in kavurucu rüzgarı ve Erbain’in derinlikli zamanı, içimde kalıcı bir etki bıraktı. Yaşamın içinde kaybolmuş, ama yeniden bulunmaya çalışılan her şey gibi.
—
Duygularımın Ardında: Geçici ve Kalıcı
Kayseri’nin sıcak akşamları, gecenin derinliklerine gömülürken, ben içimdeki duygusal değişimi anlamaya başladım. Zaman, bazen ne kadar uzak görünse de, insanın içine dokunarak hızla geçiyor. Erbain ve Hamsin takvimleri, bana zamanın geçici, ama aynı zamanda kalıcı bir yönünü anlatıyordu.
Her zaman birbirimize umut vermek istesek de, bu dünyada her şeyin geçici olduğunu kabul etmek zor. Ama o geçici anlarda bir şeyleri hissetmek, anlamak ve hayatı yeniden anlamlandırmak… İşte, bu gerçekten bir anlam taşıyor. Takvimler, hayatta kalma mücadelesinin en güzel simgeleriydi. Bir insanın zamanla olan savaşı, belki de en derin insan yolculuğuydu.
Bazen, takvimler de bizi anlamaya çalışıyordu. Ve ben, bu anlamı her geçen gün biraz daha keşfetmeye devam ediyorum.